inwestować można we wszystko. w samochody, fabryki, giełdę itp. można też w ludzi. M inwestuje we mnie. w moją edukację. dzięki czemu, kiedyś, kiedy już będę znanym i szanowanym architektem, inżynierem, bądź innym pseudo szczęśliwym człowiekiem, będę mógł z nawiązką oddać to co dostałem. ludzie są jak inwestycje, coś się opłaca - inwestujesz. nie warto lokować emocji, po co! te są niepewne, zawsze ktoś nas może zranić. a pieniądze? oczywiście! opłać mi taką szkołę, kup mi tamto, dzięki temu się rozwinę..
a jak zainwestujesz w moje serce? co zrobisz, żeby i ono rosło, i obdarowywało szczęściem innych? nie przepraszaj, trochę za późno. chciałem, żebyś przyszła i nie pytała tylko o to jak w szkole, mając poczucie spełnionego obowiązku. chciałem, żebyś podeszła, przytuliła i powiedziała, że jesteś ze mnie dumna nie ważne co zrobiłem lub czego nie zrobiłem. chciałem, żebyś lokowała we mnie EMOCJE. bo te zwracają się tysiąckroć bardziej, niż jakiekolwiek pieniądze.
środa, 9 grudnia 2009
wtorek, 1 grudnia 2009
LIMIT SZCZĘŚCIA
czy każdy ma kogoś przypisanego? jakąś wielką miłość, która czeka na nas na krańcu świata, dalej bądź bliżej? czy istnieje coś takiego jak limit szczęścia? co jeśli go wyczerpiemy?
wiem, czasem tworzę absurdy. nie zmienię siebie i swoich przekonań. myślę, że jak miłość to tylko jedna. niezapomniana. czasem jest to przelotny romans, który trwa kilka tygodni, ale jest burzliwy i na zawsze w nas tkwi, niepozwalając rozwijać się innym uczuciom. innym razem może to być stateczna miłość w dojrzałym związku, taka która przetrwa wieki. ale jeśli przejdziemy obok niej, nie zauważymy znaków, które nam daje to kolejna szansa może nie nadejść. to jest właśnie ten limit szczęścia. za jeden radosny dzień pokutujesz miesiącem, czasem nawet rokiem, totalnej depresji, nostalgii. mimo wszystko za te wszystkie ostatnie dni - tak, te wypełnione przykrymi obowiązkami, zamknięciem w żelaznych normach tradycji i obyczajów, a przede wszystkim oczekiwaniem na Niedziele i Ciebie - należy mi się choć jeden pozytywny dzień? tylko do kogo mam się o niego zwrócić? do przeznaczenia, Boga? to jedno i to samo. ważne jest, żeby czasem mieć się czego uczepić - tak, w tych chwilach, gdy nadzieja zawodzi, a w nocy mnie nękasz - a być może kiedyś, nasze prośby zostaną wysłuchane.
wiem, czasem tworzę absurdy. nie zmienię siebie i swoich przekonań. myślę, że jak miłość to tylko jedna. niezapomniana. czasem jest to przelotny romans, który trwa kilka tygodni, ale jest burzliwy i na zawsze w nas tkwi, niepozwalając rozwijać się innym uczuciom. innym razem może to być stateczna miłość w dojrzałym związku, taka która przetrwa wieki. ale jeśli przejdziemy obok niej, nie zauważymy znaków, które nam daje to kolejna szansa może nie nadejść. to jest właśnie ten limit szczęścia. za jeden radosny dzień pokutujesz miesiącem, czasem nawet rokiem, totalnej depresji, nostalgii. mimo wszystko za te wszystkie ostatnie dni - tak, te wypełnione przykrymi obowiązkami, zamknięciem w żelaznych normach tradycji i obyczajów, a przede wszystkim oczekiwaniem na Niedziele i Ciebie - należy mi się choć jeden pozytywny dzień? tylko do kogo mam się o niego zwrócić? do przeznaczenia, Boga? to jedno i to samo. ważne jest, żeby czasem mieć się czego uczepić - tak, w tych chwilach, gdy nadzieja zawodzi, a w nocy mnie nękasz - a być może kiedyś, nasze prośby zostaną wysłuchane.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)